چهارشنبه, 22 آذر 1396
 

آمار سایت

بازدیدکنندگان
33
مطالب
36
وب لینک ها
5
نمایش تعداد مطالب
97492

مطلب پیشنهادی

    نشریه شماره 19

 
 

 
 

بازگشت آزادگان

«اِنَّ الَّذينَ قالُوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ اَلاّ تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ اَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ»(1)
«اگر روزي اسراء برگشتند و من نبودم ، سلام مرا به آنها برسانيد و بگوييد خميني در فكرتان بود. »
امام خميني (ره)
روز 26 مرداد 1369 ايران اسلامي شاهد بازگشت آزادگان سرافرازي بود كه پس از تحمل سالهاي اسارت خود در اردوگاههاي عراق پاي به ميهن اسلامي گذاشتند و به ‌آغوش خانواده‌هاي خود بازگشتند. اين رويداد بزرگ دو هفته پس از اشغال نظامي كويت توسط ارتش صدام و 2 روز پس از آن صورت گرفت كه صدام در نامه‌اي به آقاي هاشمي رفسنجاني رئيس جمهور وقت ايران بار ديگر عهدنامه 1975 الجزيره را پذيرفت و به شرائط ايران براي پايان جنگ تسليم شد و از جمله قول عقب‌نشيني از مرزهاي ايران و آزادسازي اسيران ايراني را داد.
اين پايمردان عزير که در طول هشت سال دفاع مقدس  از همه چيز خود گذشتند و در اسارت در برابر شکنجه هاي دژخيمان بعثي سر خم نکردند و تعدادي ازآن ها شهد شيرين شهادت را در اسارت چشيدند . مردان مردي که به خاطر توهين نکردن به مريد و مرشد خود گاه تا سر حد مرگ شکنجه مي شدند ولي جز حبّ به خميني چيزي از زبانشان جاري نمي شد .
سيد ناصر حسيني پور در کتاب (پايي که جا ماند) اندکي از وقايع ميداني اردوگاه ها و افسران عراقي را توصيف کرده است  که چگونه  بسيجيان امام خميني سال هاي درد و رنج را تحمل کرده و  از دين و کيان خود دفاع نمودند .چگونه بيست هزار اسير ايراني دور از چشم صليب سرخ جهاني به صورت مخفيانه در اردوگاه هاي تکريت  در بدترين شرايط نگهداري مي شدند و هيچ کس از سرنوشت آنان خبري نداشت و گاه بعضي از خانوادهايشان در ايران برايشان هر ساله مراسم ترحيم بر گزار مي کردند.
فرهنگ اسارت يکي از نقاط درخشان دفاع مقدس است و از صبر و پايمردي کساني سخن مي گويد که هيچ گاه کشور و دين خود را فداي منافع شخصي خود نکردند ،فرهنگ اسارت از برادري و جوان مردي اسرا حکايت ها در دل خود دارد ،اسرايي که دنيا نظيرشان را نديده است ،مرداني که بدون توجه به قوميت و زبان خود ايثار را به کمال رسانده و در برابر سربازان بعثي با توجه به حديث شريف (المومن کلجبل الراسخ ) مانند کوه در برابر آنان ايستادند .
نمي شود از آزادگان بگوييم و از پدر معنوي و رهبر اسرا مرحوم ابوترابي حرف نزنيم .اين سيد بزرگوار و جليل القدر که از روحانيون مبارز و انقلابي بودند به مانند پدري دلسوز و مهربان اسرا را راهنمايي و ارشاد مي کردند و با اين که خود مورد تعرض سربازان بعثي قرار مي گرفتند اما ايشان اسوه صبر و استقامت همه اسرا بودند و به مانند حضرت امام در راهنمايي اسرا از هيچ کاري مضايقه نمي کردند .
 امير سرلشکر خلبان شهيد حسين لشگري برگ زرين ديگري از دفتر افتخارات آزادگان است اين شهيد که سيد الاسراي ايران لقب گرفت يکي از مقاوم ترين اسراي ايران بود که هيچ گاه تن به خواسته هاي صداميان نداد و بالاخره در اثر جراحات ناشي از جنگ و شکنجه بعد از دوران اسارت به شهادت رسيد .
اما بالاخره در 26 مرداد 1369 اولين گروه از آزادگان ايران وارد ميهن شدند اما وجه اشتراک همه آزادگان ايران  در دو چيز بود :
اول آنکه در اولين گام  در خاک جمهوري اسلامي سجده شکر به جاي مي آوردند،  بر اين خاک که بوي ديگر همرزمانشان را مي داد بوسه مي زدند و خداوند را شکر مي کردند
و دوم اين که با ديدن اين جمله حضرت امام (ره)  :( اگر روزي اسراء برگشتند و من نبودم ، سلام مرا به آنها برسانيد و بگوييد خميني در فكرتان بود(  اشک مي ريخته و از اين که ديگر جمال نوراني حضرت امام را مشاهده نمي کردند ، متاثر بودند
مردم ايران از آزادگان شهر و ديار خود به گرمي استقبال مي کنند و مانند يک قهرمان ملي آنان را گرامي مي دارند و نشان مي دهند که هيچ گاه فرهنگ ايثار و شهادت پس از جنگ از ذهن آنان پاک نخواهد شد و نام اين رادمردان تا ابد در تاريخ اين سرزمين  ثبت خواهد شد .
والسلام و عليکم و الرحمته الله و برکاته .